تاریخچه توربین گاز و موتور جت

بصورت دسته بندی زمانی تاریخچه توربین گازی و موتور جت را میتوان بصورت زیر نشان داد
یکصدوپنجاه سال پیش از میلاد : الکساندریا توربین هوای داغ را برای به حرکت درآوردن اجسامی در جشنهای مذهبی ساخت
هزاروپانصدوده میلادی : لئوناردو داوینچی توربین هوای داغ را برای به حرکت در آوردن و چرخاندن گوشت برای بریان کردن آن استفاده کرد
هزاروهفتصدونود : جان باربر انگلیسی مشخصات توربین گازی را با ارائه دادن الگوی سیکل ترمو دینامیکی توصیف کرد و آنرا برای موتور جت پیشنهاد کرد
هزاروهشتصدوهفت : جورج کالی موتور هوای داغ با توربین نوع عکس العملی را اختراع کرد که این موتور نحوه کارش همانند توربین های گاز امروزی بود
هزاروهشتصدوهجده : جیمز ژول فیزیکدان انگلیسی تئوری سیکل توربین گازی را بررسی و ارائه داد که با نام سیکل ژول معروف است
هزاروهشتصدوبیست وچهار : کارنو مقدمات اولیه تئوری موتور جت (توربین گاز) را ارائه کرد
هزاروهشتصدوبیست و هفت : رابرت استرلینگ برای موتور هایی که در سیکل هوای داغ کار میکنند مبدل حرارتی را اختراع کرد
هزاروهشتصدوسی و هفت : برسون اولین توربین گازی با کمپرسور چرخشی را طراحی کرد

هزاروهشتصدوچهل و شش : بوردن استفاده از کمپرسور و توربین چند مرحله ای را پیشنهاد کرد
هزاروهشتصدوهفتادودو : استالز اولین توربین گازی امروزی را طراحی کرد هزاروهشتصدوهشتادوچهار : چارلز پارسون طراحی توربین گازی را با جزییات بیشتری ارائه داد
هزارونهصدودو : موس دستگاه آزمایش توربین گازی را در دانشگاه کرنل نصب کرد
هزارونهصدوپنج : سوسیتی اولین توربین گازی را که 4 % بازدهی داشت را در پاریس راه اندازی کرد
هزارونهصدوهشت : هلزورس اولین توربین گازی را با حجم ثابت ساخت
هزارونهصدوبیست : شرکت تیسن توربین گازی هلزورس را به عنوان موتور قطار ایالتی بکار برد
هزارونهصدوسی : فرانک ویتل اولین طرح توربین گازی جت را ارائه داد

هزارونهصدوچهل : توربین گازی با سیکل بسته بکار گرفته شد
هزارونهصدو یک : هواپیما با موتور توربین گازی ساخته شده توسط فرانک ویتل به پرواز در آمد
هزارونهصدو

چهل و هشت : توربین گازی با سیکل نیمه باز در سوییس آزمایش شد
هزارونهصدوپنجاه و شش : سیکل بسته با سوخت پودر زغال آزمایش شد
هزارونهصدوپنجاه ونه : رزمناو نیروی دریایی سلطنتی انگلیس با بکار گیری سیکل ترکیبی بخار و توربین گاز آزمایش شد
هزارونهصدوشصت : شرکت جنرال الکتریک واحد ترکیبی بخار و گاز را بکار گرفت هزارونهصدوشصت و یک : انگلیسی ها هاور کرافت با موتور توربین گاز را بکار بردند
هزارونهصدوشصت و دو : شبکه تولید برق انگلستان واحد گازی به ظرفیت 17.5 مگاوات را آزمایش کرد

http://air-university.blogspot.com

ایستگاه فضایی بین‌المللی

 

ایستگاه فضایی بین‌المللی (ا.ف.ب) (به انگلیسی: International Space Station) نام ایستگاه در حال ساخت بین المللی ای است که در مدار زمین ساخته شده و هم‌اکنون در حال تکمیل شدن است.

پروژه ایستگاه فضایی بین‌المللی ، محصول همکاری پنج سازمان تحقیقات فضایی و هوانوردی کشورهای پیشرو در زمینه تحقیقات فضایی از جمله سازمان هوانوردی و فضایی ملی آمریکا (NASA)، آژانس تحقیقات فضایی فدراسیون روسیه (RKA)، آژانس تحقیقات فضایی و هوانوردی ژاپن (JAXA)، آژانس تحقیقات فضایی کانادا (CSA) و آژانس تحقیقات فضایی اتحادیه اروپا (ESA) را تشکیل میدهند.

در حال حاضر پگی ویتسون فرمانده ایستگاه بین المللی فضایی است فرماندهی ایستگاه بطور ادواری تغییر می‌کند و بسته به تیم فضانوردانی است که در ایستگاه مستقر هستند.

در سپتامبر سال ۲۰۰۶ میلادی یک کاوشگر ایرانی-آمریکایی با نام انوشه انصاری به وسیله فضاپیمای سایوز به ایستگاه بین‌المللی فضایی وارد شد و در وصل کردن تعدادی از وسایل جدید به فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی کمک‌های شایانی کرد.

 

 

سیاره نوردی

طراحی و ساخت موفقیت آمیز یک فضاپیما برای ارسال به فضا و انجام دادن آزمایشهایی در دنیاهای دیگر، کار بسیار دشواری است. به خصوص اگر این فضاپیما برای انجام ماموریت در سیارات بوده و وارد اتمسفر خاصی شود و در مسیر خود تا سطح سیاره اطلاعات را جمع آوری کند. معمولا این فضاپیماها پس از فرود خود نمی توانند مدت زیادی به کار ادامه دهند.

فضاپیماهای سیاره نورد در سیاراتی مانند ونوس (ناهید یا زهره) که دمای جو آن 482.2 درجه سانتیگراد ، فشار آن 90 برابر فشار جو زمین و جو آن آمیخته از دی اکسید کربن و ترکیبات اسید سولفوریک است، به انجام ماموریت می پردازند. ماموریت بعضی از آنها نیز در توپهای گازی عظیم الجثه مانند کیوان (زحل) یا مشتری صورت می گیرد. فضاپیمای گالیله موفق به نفوذ در لایه خارجی گازی مشتری تا فشار 22 برابر فشار زمین شد.

نا سا تعدادی از سفینه های خود مانند مارینر1 (Mariner) که اولین ماموریت به ونوس بود را از دست داده است. در سطح بین المللی نیز این اتفاق بارها تکرار شده است. اینگونه ماموریت ها به سالها فعالیت، هزینه های فراوان و تکنولوژی های پیشرفته تخصصی مانند محفظه های فشار و سیستمهای محافظ حرارتی و تجهیزات ویژه اندازه گیریهای علمی نیاز دارند.

در این زمینه تا کنون موفقیت های قابل توجه اندکی، مانند ماموریت چند فضاپیمایی پایونییر (Pioneer) به ونوس، ماموریت فضاپیمای گالیله و ماموریت اخیر اروپاییها با فضاپیمای هایگنز(Huygens) به قمر تایتان، که قسمتی از ماموریت کاسینی در زحل بود را داشته ایم. این ماموریتها یا مدتها قبل انجام شده اند، یا بسیار گران تمام شده اند و یا هر دو. چالش پیش روی نسل جدید ماموریتها، به کارگیری تکنولوژیهای جدید است، اما کسی راضی نمی شود مبلغی نزدیک به 1 بیلیون دلار را در معرض ریسک بگذارد!. در عین حال باید به یک نکته توجه کرد. چگونه از اینجا به آنجا برویم؟.